مارتین بوبر



در گفتگوی واقعی بايد توجهی حقيقی به طرف مقابل داشت، يعنی ذات و ماهيت فرد بايد به سوی فرد ديگر معطوف گردد. هر صحبت کننده‌ای مخاطب خود را به عنوان موجود متشخص و معين در نظر می‌گيرد. از اين منظر وقتی کسی را در نظر گرفته، مورد خطاب قرار می‌دهيم، بايستی در آن لحظه بالاترين حد حضور ذهن را به کار بنديم.



اگر قرار باشد صحبت واقعی انجام گيرد، بايستی افراد شرکت کننده از خود مايه بگذارند. اين به آن معناست که حاضر باشند هر آنچه درباره ی موضوع مورد گفتگو فکر می‌کنند بيان نمايند و همچنين به آن معناست که هر چه در همان موقع به فکرشان رسيد، بدون کم و کاست و بدون تفسير و تبديل عرضه دارند.



آدرس ايميل شما:  
آدرس ايميل دريافت کنندگان